TVD RPG

Türkiye'nin ilk ve tek Vampir Günlükleri RPG sitesi.
 
AnasayfaKayıt OlGiriş yap

Paylaş | 
 

 Sonja Lâvin |BİR ŞİZOFRENİN KALEMİNDEN...|

Aşağa gitmek 
YazarMesaj
Sonja Lâvin
Lütfen rütbe edinin.


Lakap : Bana "Kızıl" diye hitap ederler.
Mesaj Sayısı : 1

MesajKonu: Sonja Lâvin |BİR ŞİZOFRENİN KALEMİNDEN...|   Cuma Nis. 29, 2011 1:43 pm

BİR ŞİZOFRENİN KALEMİNDEN
Farklı olmanın iyi olduğunu söylüyorlar. Bu çok göreceli bir kavram. Mesela bana göre her farklılık iyi değildir. Güzelliğin ile farklı olmak iyidir. Zekân ile ya da yeteneklerin ile… Peki, hastalığın ile farklı olmak? Ben hastayım. Hem de toplumda ender rastlanan bir hastalığım var. Ben soyut cisimleri somutlaştırabiliyorum. Bu hastalığa “Şizofreni” diyorlar. İlk başlarda bunu kabullenmem zor oldu. Bütün arkadaşım dediğim kişilerin benim hastalığımın bir ürünü olduğunu kabul etmek… Bu bana kafayı yedirtirdi. Ama kafayı yemedim. Yani tamamen deli değilim. Ancak deli olama ramak kaldı. Kendime sürekli olarak “Sen deli değilsin. O arkadaşları unut. Onları düşünme. Hastalığın geçecek. Sen deli değilsin!” diyorum. Bir süre sonra bu yalana kendim de inanmamaya başladım. Bu hastalık bana kene gibi yapışmıştı. Ben onu atmaya çalıştıkça o daha çok bana batıyordu. Canımı yakıyordu. Aslında, asıl canımı yakan bu hastalığın pençesinde olmak değil. Tanıdığım onlarca insanın yalan olduğunu kendime kabul ettirmek. İri gözlü Maya, keskin suratlı Irina, turuncu kafa Stefan ve daha bir sürüsü. Ancak kendime, onun gerçek olmadığını yediremediğim tek kişi: Benjamin. Onun gerçek olmadığına inanmayı istemiyorum. Bu yüzden diğerleri yavaşça silinip giderken sadece o kalıyor. Sadece onu görüyorum. Siyah gözlerindeki masumiyeti görüyorum sürekli. Her gözlerimi kapattığımda o geliyor önüme. Bana sımsıkı sarılıyor ve “Beni asla bırakma Stefanya. Beni zihninin derinliklerine gönderme. Bana karanlığı mezar etme.” diyor. Bu yüzden onu unutamıyorum. Hepsini unutabilirim. Onların hayal unsuru olduğunu kendime yedirebilirim. Ancak Benjamin’ in etten kemikten biri olmadığını kendime yediremem. Bunu yapamam.


26 Ocak 2007

Sedyede oturuyorum. Yatmaktan sıkıldım. Ellerim sedyenin kenarında duruyor. Sırtım kambur ve ayaklarımı sarkıtıyorum. Mermer zeminin soğukluğu bacaklarıma vuruyor. Bu beni kendime getirmeye yeter. Adım Stefanya Malcready. Babam Amerikan, annem Rus. 15 yaşındayım, şizofreni hastasıyım. Seattle Sinirsel Hastalıklar Hastanesi’ nde, ağır hasta olarak yatıyorum. Arkadaşlarımın hepsi burada yattığımı biliyor. Okulda geçirdiğim kriz ile son 3 gündür buradayım. Tüm hayal unsurları beni dersteyken sıkıştırdılar. Onları görmüyordum ancak sesleri yüzünden öğretmenimin ne anlattığını duyamıyordum. Bu sefer hepsi birlikte gelmişti. Beynim zonkluyordu. Kendimi sıkıyordum. Ancak bu bir yere kadar sürdü. Sonunda bağırmaya başladım ve ağlamaya. “Gidin başımdan! Gidin, dedim! Yeteeer…” Son duyduğum ses kendi çığlığımdı. Sonra nefes nefese kaldım. Herkesin bana tuhaf bakışlarını gördüm. Kapının açıldığını duyar gibi oldum. Kafamı çevirdiğimde Benjamin bana gülümsüyordu. Kendimi yere attım. Gözlerimi bir daha açmak istemiyordum. Bu son kapatışım olsun istiyordum. Ancak öyle olmadı. Kendimi bu hastanenin acil servisinde buldum. Uyandığımda bana bir ilaç verdiler. Sonra beni bu odaya taşıdılar.

Üç gündür onlar yoktu. Ya sınıfta geçirdiğim kriz, hastalığımın sonunu gösteriyordu ya da zihnimin derinliklerinde uyuyorlardı. Uyumaları bana daha inandırıcı geldi. Derin bir nefes aldım. İçerinin soğuk havasını içime çektim. Ciğerlerimin açıldığını hissettim. Yere atladım ve pencerenin kenarına doğru yürümeye başladım. Şehre baktım. Işık şöleni vardı adeta. Aşağıda kahkahalar atarak yürüyen insanlar, arabalar, sokak satıcıları… Seattle’ ı hep sevdim. Biraz yağmurlu ve genelde kasvetli bir havası olsa da güzel bir yer. Kapımın açıldığı duydum. Arkamı döndüm. İçeriye bir hemşire girdi. Bana gülümsedi. “Sen gerçek misin?” diye sorma gereği duymuyorum. Çünkü hayal ürünü insanlarıma bu soruyu sorduğumda hep aynı cevabı alıyorum. “Elbette!” Kim gerçek olmadığını iddia eder ki zaten?

İlaç saatin geldi tatlım. İlaçlarını içtikten sonra dışarıya çıkmak ister misin?” diye sordu. Kafamı salladım. Kadın hala gülümsüyordu. İlaçlarımı içtikten sonra kürklü ayakkabılarımı giydim ve ceketimi aldım. Hemşire beni asansöre bindirdi. Asansörde kendi yansımamı görünce 3 gün içerisinde çok farklılaştığımı gördüm. Yüzümde renk kalmamıştı. Dudaklarımın pembeliği gitmişti. Gözlerimin altında mor torbalar oluşmuştu ve oldukça baygın bakıyordum. Kafamı çevirdim ve birinin boynuma vuran nefes alışverişini hissettim. Boynumu tuttum ve arkamı döndüm. Kimse yoktu. Kaşlarımı çattım. Yine geliyorlardı. Asansörden çıktık ve hemşire koluma girdi. Ancak benim ellerim yanıma düşmüştü. Hastanede sadece bir hayalet olarak dolaşıyordum. En azından ben kendimi öyle hissediyordum. Sol elimde bir parmak hissettim. Kalbim hızlıca çarpmaya başladı. Elimi cebime soktum. Yine de o parmağı hissediyordum. Bakmamaya karar verdim. Ancak gözlerim bir o yana bir bu yana dönmeye başladı. Sonra parmak çekildi. Yerini bir el doldurdu. İnce bir eldi. Başımı hafifçe çevirdim. Irina -keskin yüzlü olan kız- bana gülümseyerek bakıyordu. Ben de ona hafifçe gülümsedim. Ağzı kapalıydı ama sesi beynimde çınlıyordu. “Stef, beni özledin mi?” Hayır! Onları hiç özlememiştim. Yine de yalan söyledim. “Evet, seni çok özledim.” Neden ona yalan söylüyordum ki? O gerçek değildi. Yine de onlara yalan söylemeyi kendime yediremiyordum. Bana zarar vermelerini istemiyordum. Bana zihinsel bir rahatsızlık veriyorlardı. Bu rahatsızlıkları bedensele çevirmelerini istemiyordum. “3 gündür yoktunuz. Ne oldu? Neden gelmediniz?” Verdiği cevap beni bir tuhaf yaptı. Böylesini beklemiyordum. Çünkü onlar her zaman gerçek olduklarını söylüyorlardı. Şimdi ise kendi söylediklerini yalanlıyordu. “Biz gelmedik değil. Gelmeyi istedik. Ancak sen bizi çağırmadın. Sen bizi istemedim. Bizi zihninin karanlık sularına götürdün. Bizi orada boğmaya çalıştın. Ancak şimdi, bizi istiyorsun. Doğrusu bizi değil, Benjamin’ i istiyorsun. Onsuzluğa dayanamıyorsun, değil mi?” Söyledikleri gerçek olamazdı. O, her şeyi biliyordu. Ama ben şu sonucu çıkarmıştım. O söylemiyordu. Ben söyletiyordum. Onu ben yönlendiriyordum. Kendime hâkim olduğumda yoktu. Olamadığımda geliyordu. “Seni yaratan benim. Sana bunları ben söyletiyorum.” dedim. Doğrusu bu söylediklerimi bir anlamda kendime söylüyordum. Onu ben yönlendiriyordum. “Bence bu gerçeği kendine kabul ettirme.” “Neden?” “Eğer biraz mantıklı düşünürsen, Benjamin’ i de senin yarattığını anlarsın. Kendi yarattığın kişiden hoşlanıyorsun.” Durdum. Boş gözlerle koridora baktım. Haklıydı. Benjamin’ i ben yaratmıştım. Irina kulağıma doğru eğildi. Belli belirsiz olan ve sadece benim hissedebileceğim nefesini hissettim. “Hepimiz beyninin bir köşesinden çıkmayız. Hepimiz senin hayatını simgeliyoruz. Şimdi sen söyle, ben senin hayatının neresini simgeliyorum?” Sesli ve ağlamaklı bir şekilde “Acı gerçekler.” dedim. Gözlerim yuvalarından çıkmak istercesine dönmeye başladı. Ellerimi alnıma koydum. Kafamı salladım. Bu gerçekleri kabul etmek istemiyordum. Bunlar olamazdı. Aklımdan binlerce sahne geçti. Hepsini bir sinema ekranında izliyormuşum gibi hastane duvarlarına yansıdılar. İlk delirişim, hastaneye yatışım, arkadaşlarım, soyut insanlar, krizlerim… Hepsi çok hızlıydı. Son olarak bir görüntü gördüm. Benjamin öylece durmuş bana bakıyordu. Kızgın olduğu belliydi. “Bana verdiğin sözü tutmadın. Beni aklının derinliklerine göndermeyeceğine söz vermiştin. Şimdi sadece ben değil, hepimizi gönderiyorsun. Sana çok kırgınım. Elveda Stef. Görüşmemek üzere…” Birden toz olup uçtu. Bütün görüntüler uçtu. Hayaller uçtu. Anılar uçtu. Soyut insanlarım uçup gitti. Geriye sadece gerçekler kaldı. Hemşire omzuma dokunduğunda kendime geldim. Zor nefes alıyordum. Anlaşılan nefesimi tutmuştum. Beni sandalyeye oturttu ve su verdi. Suyu içtim. Hemşire yüzüme doğru üflüyordu. Beni serinletmeye çalışıyordu. O anda hastane kapısı açıldı. Dışarının soğuk havası içeri doldu. Parmaklarımın arasından geçen havayı hissettim. Bana Irina’ yı hatırlattı. Sarsıldım ve sağ tarafa doğru düştüm. Gözlerimi kapattım ve artık onlar yoktu. Gerçekten, hepsi gitmişti.

26 Ocak 2013
Artık üniversitede son sınıf öğrencisiyim. Psikoloji bölümünü okuyorum. Bitirme tezim: Şizofreni. Bu tezi profesörler okur. Not verir ve ona göre sınıfını geçip diplomanı alırsın. Kepini atarsın falan filan. Birçok zımbırtı. Ancak profesör tezimi okuduktan sonra sunmamı istedi. Buna şaşırmamıştım açıkçası. Kendi hayatımdan yola çıkarak yazmıştım bu tezi. Her neyse. Şimdi bütün sınıfın önündeyim. Yakama minik bir mikrofon tutturdular. Anifi tarzı sınıf olduğu için en arkadaki öğrenci sesimi duyamıyor olabilir. Bu nedenle mikrofon önemli.

“Aslında şizofreni hastaları çok zekidir. Çünkü soyut bir şeyi somut hale sokabiliyorlar. Ancak çok tehlikeli bir hastalıktır. Hasta, kendi iradesinden daha çok yarattıklarını dinler. Onlar ne diyorsa ona göre hareket eder. Aslında bu hastalığı yenmek kolaydır. Sadece biraz motivasyon gerektirir. Kendinize onların gerçek olmadığını söylemeniz işe yaramaz. Çünkü siz bunu kendinize kabul ettirmeye çalıştıkça onlar itiraz edeceklerdir. Ben gerçeğim diyeceklerdir. Hasta, onları kendisinin yarattığı kabul etmelidir. Onların hayatından bir parçayı simgelediğini kabul etmelidir. Bu aşamada hasta, onlarla değil kendisiyle savaşır. Kendisi ile verdiği savaşı yendiğinde bu hastalıktan kurtulacaktır.”

Bütün sınıf alkışlamaya başladı. Profesör beni tebrik ettikten sonra sınıfı dağıttı. Dışarıda da birçok tebrik aldım. Yüzümde büyük bir gülümseme oluştu. Biri elimi omzuma koyduğunda arkamı döndüm. İçime bir sıkıntı düşmüştü. Gitmek istedim ama gidemedim. Sanki beni oraya tutsak etmişti. Gördüğüm kişi Benjamin’ den başkası değildi. “Çok başarılı bir sunumdu. Seni tebrik ederim.”
Teşekkür ederim.” dedim. Yere bakarak. Elini uzattı.
Adım Charles.” dedi. Şaşırmıştım. Demek ki yine delirmiyordum. Yüzüme o kocaman gülümsememi tekrardan yerleştirdim. Sesim şen şakrak çıkıyordu.
Benimki de Stefanya.” dedim.
Şey… Biliyorum, tanışmıyoruz ama benimle bir şeyler içmek ister misin?” diye sordu. Kafamı salladım. Artık delirmeyeceğimi bilmek bana mutluluk veriyordu.

Hoş çakalın Şizofrenik Arkadaşlarım. Merhaba gerçek dostluklar…
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
 
Sonja Lâvin |BİR ŞİZOFRENİN KALEMİNDEN...|
Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası
 Similar topics
-
» Bi En'ler yüzünden arkadaşlığım bozuldu..

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
TVD RPG :: Karakter :: Irk ve RP Düzeyi Belirleme-
Buraya geçin: